مجوس

رضا بی شتاب

مجوسم من به زُنارم نگه کن

به سرخیِ بِه از نارم نگه کن

انارِ دل چو کردی دانه دانه

به گیهان خفته! بیدارم نگه کن

دلی دُردانه و دیوانه دارم

همین همدم به دیدارم نگه کن

به عشقِ تو وطن بیمار و در بیم

طبیبم گرگ و تیمارم نگه کن

هجومِ اهرمن خانه تبه کرد

درین خواری تو غمخوارم نگه کن

اهورا! روشنی بخشِ دیارم

به زیرِ ظلمتم بارم نگه کن

نظامِ زندگی در ذلت افتاد

برین خوان خار و آثارم نگه کن

سرود و تارِ من بشکسته اغیار

درین ویرانه تاتارم نگه کن

چو ساغر سَم فزون در دستِ ابلیس

به این ساقی سبکسارم نگه کن

سگ و کفتار بر سفره به جنگ اند

سپاهِ آه و سالارم نگه کن

گرفتارم به چنگِ گرگ و دجال

جهانا! دامِ خونخوارم نگه کن

گُلان را کرده در پوشش چو جاهل

ازین پستی تو دستارم نگه کن

به پستو برده رفتارِ پرستو

خزانِ زودِ دلدارم نگه کن

زند شلاق بر پشتِ شقایق

شقاوت بیش ازین زارم نگه کن

سزا دادی تو آزادی به زندان

شِگَرفم من تو عیارم نگه کن

نشانِ مار می جویی تو در ماه!

برین طارَم تو طرارم نگه کن

به تکراری مکدر کرده تاریخ

حماقت را به خروارم نگه کن

درین بازارِ پُر آزار و تزویر

حقیقت مرده اقرارم نگه کن

زِ مرگِ گرم و درسِ سردِ دژخیم

درین وحشت نگهدارم نگه کن

دهانِ اختران می دوزد این شوم

چو مرغِ آتش اسرارم نگه کن

همه سال و همه ماه ات پریشان

ازین نکبت سبکبارم نگه کن

می و نی شوقِ شرقی ام شمایل

به این پروانه پرگارم نگه کن

منم بیزار ازین آلوده دامن

دمی بنگر تو انکارم نگه کن

حریمِ ابلهان پایندگی بود؟

برین اوهام مُردارم نگه کن

چو کابوسی کند تخمی به کابوک

درین مخروبه یکبارم نگه کن

زهی گوهر که گم شد از نهادم

همه دندان علفزارم نگه کن

چو کاس و داسِ دست او منم من

کرامت کن به کردارم نگه کن

نهفتی حرفهای هر بهارم

پریشانگو! به پندارم نگه کن

سخن در سینه می سوزد خدا را!

بلی گَبرم به گفتارم نگه کن

سخن از خصمِ قصابان چه حاصل

منم برده خریدارم نگه کن

عتاب و لطفِ این بیگانه وحشت

ازین هاری، تو زنهارم نگه کن

جهانی روشن از عشقِ تو بودست

بیا مانی رخِ تارم نگه کن

هلا مزدک تویی خورشیدِ کُشته

بیا محصولِ انبارم نگه کن

تویی همزادِ آزادی و مزدا

تو ای بابک دگربارم نگه کن

سیاهی چیره شد بر چهره ی ما

به خاکستر تو گلزارم نگه کن

تماشا! ماهِ نخشب مرده در چاه

بدین شیدا وفادارم نگه کن

عزیزا روزبه! فرزانه زَندیک

تنورت سوخت، تب دارم نگه کن

عنانِ غلغله «بِه آفریدا»!

زِ کف مگذار و بسیارم نگه کن

تو ای«استادسیسِ» هرچه عِصیان

درین دِهشت تو هشیارم نگه کن

رهایی در دلم آواز می خواند

گرانجانا! به هنجارم نگه کن

فریب و فتنه فردا را فنا کرد

منم طغیان تو پیکارم نگه کن

علم بر بام باید کوفت اینک

چو کاوه می رسد کارم نگه کن

تو ای زرتشتِ آتش نوشِ جاوید

چنین رقصی برین دارم نگه کن

HOME