دَستانی پُر مِهر بی اما و اَگر، مَرئی میخواهم

مرجان انصاری ( آینه )

میکاوم در سرنوشتم

که بود اولین بدخواهم

از کجا جوانه داد گل کج شدنم

میبنی میوه این گل کج چیست؟

* * * *

روی نیمکت تنهائی

درچهار دیواری نشسته ام

در نوبتم تا به نوبتم نامم را صدا زنند :

فاطمه

تا باز دعوا و شکنجه ام کنند

ببینم شانس چه گوید

یا شلاق یا زندان

یا مرگ

گرچه

تنم از نمیدانم کی

عادت به شلاق و کتک دارد

روحم از نمیدانم کی

عادت به تحقیر و خودی نبودن دارد

خیالی نیست

میدانم چگونه تحملش کنم

برتَرک اسب بالدار خیالم میتازم

بسوی عرش خدا

نازش میکنم

دم گوشش صد بار داد میزنم:

کجائی؟ ای خدا کجائی؟

نمناکی هرشبِ سینه ی بالشم

بود از بغض ا شک شده ام

تنها پناه من بود آغوش گرم و پر امنیت بالشم

دستان نامرئی اش همیشه آماده نوازش

اولین و آ خرین وفادارم او بود

میکاوم در سرنوشتم

که بود اولین بدخواهم

از کجا جوانه داد گل کج شدنم

میبنی میوه این گل کج چیست؟

* * *

کوچک دختری حیران بودم

سرگردان پر از سئوال بد نبال مهر پدر و مادر بودم

چرا کم یا گُم بود نگاه مهرشان

چرا گُذاشتند دستانم را تنها

یک کلمه است، پاسخ چه بود گناهم ؟

دختر بودنم

نمی دانم نمی فهمم

تفاوت دختر و پسر

یا

زن و مرد بودن درچیست؟

پدر باشد یا مادر چه فرقی است ؟

نیست برای بچه مفهومی در کار که جنسش از چیست

صبور و مهربانی یا نه

خوبی یا بدی

مهربانی یا نه

چاره ساز هستی یا نه

دردی از دردها بر میداری یا نه

مُهم مِلاک اینهاست

آنها نمیدانند دوست میدارم هردو را

حتی؛ حالا

گرچه هر دو کج میرویم

به خیال خود خوب میرویم

یکی بی برهان در گل مانده بهانه میکند

" زن خرد کم دارد "

همش حرفه

همش حدیثه

همش بهانه

دروغ پشت دروغ

برای اسارت چه ها که نمیسازند

برای فرار از مساوات چه ها که نمیسرایند

آنچه که به چشم میبنی مگویند سراب

چگونه است این همه زور و بی روائی

برپایه دروغ؟

با همان سنتی که همسر گرفتی و میگردانی

فرزند می آید و میگردانی

داستان همین است

جلو با "دان میروی یا بی دان"

پایه دیوار هستی مان که کج شد

به ابد کج میرود بالا

دیوار باغ زندگی

ای سازنده گردو و باغ آلبالو

بازهم داد بزنم؟ کجائی ؟

چه سیاست شاه شجاعانه ای

این ره انتهایش نیستی است

دیگر نه زن میماند نه مرد

میکاوم در سرنوشتم

که بود اولین بدخواهم

از کجا جوانه داد گل کج شدنم

میبنی میوه این گل کج چیست؟

* * * *

عروس میشوم

چه شانسی

بازی میکردم تا دیروز با میترا و اصغر

دیدی عمر چه زود گذشت

دیروز نه ساله بودم امروز ده سال

امروز خود عروسم

عروسی راستکی

میگویند داماد پولدار و چهل و پنج ساله

آنروزها چه عزیز بودم

اول و آخرحرفها بودم

بالشم فراموشم شده بود

دست غیبی د یگر دورم نبود

بدستم دستهائی بود

لبی بر گونه ا م حس کردنی بود

چشمها تنها مرا میدید

اسممرا با نوازش میشنیدم:

فاطی جون

به دیاری دیگر بردند من ده ساله را

پس از دو روز فرار

میخوا بیدم درکوچه ها

زنی سیاه دندان وشکسته و خمیده

مرا یافت که تنها و گرسنه ا م

جیب مردم را آرام بریدن یادم داد

دروغگوئی را زیبا کرد وحلال

بود زمین زیر پای مردم سقف بالای سرم

بالشم تنها پناه دلم بود

چند سالی بعد رعنا و بلند گیسو

درچشم مردان بدنی زیبا بودم

بهائی نمیداد دیگر کسی برای معصومیتم

مگربرای تنم

دلم معصوم بود

ولی کسی بهائی برای دل نمی داد

در این همه، کو آغوشی بی توقع ؟

بیمنظور و صمیمی

کو؟

چرا هست بالشم بالشم

ولی اینجا روی این نیمکت توی این چهاردیواری سرد و مرطوب

کو بالشم؟

کو اون دستهای غیبی بدور شانه ام؟ کو

****

نگهبانی آمد وداد زد:

فاطی ملقب به قوروموش

اشکهایمرا پاک کرد آستینم و دستم را بالا برد

صدایم معترضانه گفت: فاطمه عبدالهی

نگهبان پرسید:

قوروموش !! ؟

صدایم از بغضم زد بیرون :

از بس لاغرم و هیچی ندارم به جیب و تن

دستم را گرفت و رفتیم

تا چه شود حکم

تا چه گوید شانس

شلاق یا زندان

شاید هم سنگسار

میکاوم در سرنوشتم

که بود اولین بدخواهم

از کجا جوانه داد گل کج شدنم

میبنی میوه این گل کج چیست؟

* * * *

بالشم را به من دهید

برای آخرین بار درآغوشم گیرم

دستان اولین و آ خرینم را ببوسم

با من بود همیشه وفادارم

دوست داشتَنَش نَه اما داشت نَه اگر

ای جلاد طناب را مکش

ُُبگذار بالشم را بو کنم

درآغوشم گیرد

ای اسب بالدار خیال

بیا

بالشم را بیاور

تا آ سوده روم

هیچ نمیخواهم

تنها بالشم را یکبار دیگر

دیگر هی چ نمیخواهم

تنها یکبار

یکبار

HOME