روز همبستگی جهانی کارگران گرامی باد

 

    اول ماه مه روز تجلی اتحاد و همبستگی مبارزاتی کارگران جهان است . این اتحاد و همبستگی ریشه درشرایط و مناسبات تولیدی سرمایه دارزحمت در این نظام دارد. به دلیل  جایگاه فرو دست کارگران و زحمتکشان در روابط سرمایه داری ، آنان همواره به ناگزیر دی و موقعیت نیروی کار و ر تقابل با سلطه سرمایه و تبعات اقتصادی و سیاسی آن قرار دارند . مقابله با نیروی فرادست سرمایه که همیشه یورش و تهاجم مستمری را برعلیه شرایط زندگی مزد و حقوق بگیران سازمان میدهد ، اتحاد و همبستگی آنان را لازم و ضروری میسازد .                                                                                                         

    در شرایط سیطره بحران مزمن و ساختاری که نظام جهانی سرمایه داری ( امپریالیسم ) در آن گرفتار است ، این یورش و تهاجم به سطح معیشت ، شرایط کار و حقوق و مقررات کارگری مضاعف گشته و موجب استثمار بیشتر ، خانه خرابی ، تضعیف و حتی لغو قوانین و مقررات کارگری شده است .  سرمایه داری امپریالیستی،  در پرتو شعار جهانی سازی تهاجم گسترده ای را  برعلیه کارگران و زحمتکشان و عموم توده ها در کشورهای مرکزی صنعتی ( متروپل ) و کشورهای پیرامونی ( باصطلاح جهان سوم ) سازمان داده است.دول امپریالیستی با سرشکن ساختن بار این بحران بردوش کارگران و زحمتکشان و توده های این کشورها به ویژه در کشورهای پیرامونی را با شدت و عمق هرچه بیشتری تداوم بخشیده اند. انان از گسترش نظامی گری و اشغال کشورها برای رهایی از این بحران نیز ابایی ندارند . اگر تبعات سیاست جهانی سازی برای کارگران و زحمتکشان کشورهای متروپل ، استثمار بیشتر ، بیکارسازی ها ، محدویت سطح معیشتی و باز پس گیری بخشی از حقوق آنان است ، برای کارگران و زحمتکشان کشورهای پیرامونی علاوه برغارت و چپاول منابع طبیعی ، استثمار وحشیانه ، اخراجهای وسیع ، استثمار کودکان ، نابودی سطح زندگی و بی حقوقی کامل آنان  را به همراه دارد .                                                

    طبقه کارگر ایران و عموم توده ها نیز درد و رنج ناشی از سرشکن کردن بحران و یورش و تهاجم جهانی سازی را با گوشت و پوست خود لمس می کنند .رژیم جمهوری اسلامی در پی اجرای سیاست های تحمیلی بانک جهانی و صندوق بین المللی پول در جامعه ایران بمثابه جزیی از این سیستم جهانی ، که با انواع و اقسام ترفندها و روش ها صورت می پذیرد ، کارگران و زحمتکشان جامعه ما را به نابودی ، بی حقوقی کامل و فقر مطلق کشانده است . نداشتن حق انعقاد قرارداد دسته جمعی ، ناعادلانه بودن حداقل دستمزد پایه ای ، قراردادهای تحمیلی موقت کارویا فردی با ورقه های سفید امضا ء شده ، اخراج های دسته جمعی ، محرومیت کارگران کارگاههای تا ده نفر از بیمه های اجتماعی ، شرایط نامناسب و فاجعه بارکاری ، محرومیت از حق تشکل آزاد و مستقل و حق اعتصاب و اعتراض ، جلوه های دهشتناک شرایط کار و زندگی مزد و حقوق بگیران را آشکار می سازد.  اگر کارگران و زحمتکشان ما از شرایط و حقوق متعارف در نظام بورژوازی برخوردار نیستند ولی از یک رژیم دیکتاتور و سرکوبگر، از یک سیستم پلیسی و حشتناک و ایدئولوژیک اسلامی برخوردارند که هرگونه صدا و حرکت مبارزاتی را با سرکوب وحشیانه در نطفه خفه می کند . آنان را در خاتون آبادها به گلوله می بندد . گلو و زبان کارگران مبارز مثل اسانلو رامی برد ، و آنان رادر سیاه چال های اوین به صلابه می کشد ، و همه اینها برای خدمت به دیگ کیمیاگری سرمایه است که از قبل رنج و خون کارگران و زحمتکشان به کسب ارزش اضافی و فوق سود می پردازد .                                                

وضعیت مادی زندگی کارگران و زحمتکشال آنان را ناگزیر می سازد که در تقا بل با این یورش و تهاجم برخیزند و مبارزات خودرا عمق و گسترش دهند  . آنان ناگزیرند که در اتحاد و همبستگی هرچه بیشتر و مستحکمتری قرار گیرند تا بتوانند از موقعیت اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی خود دفاع نمایند و شرایط زندگی خود را به نفع حال و آینده دگرگون سازند . آنان آموخته اند و در بعد توده ای و وسیع تر خواهند آموخت که آینده در دست آنان است و ساختن جهانی دیگر ممکن است . آنان آموخته اند و بیشتر می آموزند که برای نیل به این هدف جز اتکاء به نیروی خود ،جز با تشکل و سازمان یابی مستقل خود بهمراه دیگر زحمتکشان شهری و روستایی ، جز با ایجاد ارگانهای اقتدار توده ای و با دگرگون سازی بنیادی رژیم جمهوری اسلامی و کسب قدرت سیاسی بمنظور تغییر بنیادی نظام و ایجادروابط و مناسبات نوین راهی ندارند .                                                                                                           

 همبستگی با کارگران وزحمتکشان جزبا شناخت از وضعیت و شرایط آنان ، جزبا پشتیبانی از خواسته ها و مسیرآرمانی آنان ، میسر نیست . همبستگی با کارگران و زحمتکشان جز اینکه صدای مبارزاتی آنان را انعکاس دادن ؛  جز اینکه از خواسته های آنان مبنی بر آزادی و برابری دفاع کردن ، جز اینکه به تشکل یابی آنان بطور مادی و معنوی یاری رساندن ، معنای دیگری ندارد .                                                                                                     

    ما باردیگر از خواسته های کارگران و زحمتکشان مبنی بر :                                                                             

1-به رسمیت شناختن حق تشکل مستقل وآزادکارگری وحق اعتصاب                                                                         

2-  به رسمیت شناختن حق قرارداد دسته جمعی ولغو قراردادهای موقت ویا فردی کار                                                      

3  - به رسمیت شناختن حداقل حقوق پایه ای درخواست شده از طرف کارگران                                                                 

4  -  آزادی کارگران زندانی و کلیه زندانیان سیاسی                                                                                          

حمایت میکنیم و همراه با کارگران آگاه تاکید می ورزیم که اگر چه راهی سخت ،طولانی و قهرآمیز در پیش است ولی                  ساختن جهانی دیگر ممکن است .                                                                                                                         

    

                                         زنده با د اول ماه مه روز همیستگی جهانی کارگران

                                         زنده با د آزادی و برابری

                                          زنده با د سوسیالیسم

                                       کمیته برگزارکننده اول ماه مه – وین 1385

 

 

  

 

HOME