|
لزوم معرفی
یک بازرس
ویژه سازمان
ملل برای
رسیدگی به نقض حقوق
بشر در
ایران، از دید
اکبر عطری |
|
فراخوان
فعالین
ایرانی دفاع
از حقوق بشر
در اروپا و
آمریکای
شمالی، از
سوی دوتن از
فعالان جنبش
دانشجویی ،
مورد حمایت
قرار گرفت.
افزایش
چشمگیر اعدامها
و بویژه
سرکوب
مخالفان
سیاسی در ایران،
فعالان دفاع
از حقوق بشر
را بر آن داشته
تا در یک تجمع
عمومی در روز
سیزدهم ماه مارس
در برابر
مراجع بین
المللی ، اعتراضات
خود را بگوش
جهانیان بر
سانند. اکبر
عطری فعال
سیاسی در
مصاحبه با رادیو
فردا ضمن
حمایت از این
اقدام از
لزوم تعیین
یک بازرس
ویژه سازمان
ملل تا ایران
را در برابر
تجاوزات
آشکار حقوق
بشری پاسخگو
باشد، میگوید:
اکبر
عطری (فعال
سیاسی،
واشنگتن):
حقوق بشر که فصل
مشترک زندگی
بشر است و در
اصل به عنوان
یک مشکل
اساسی برای
اعتراض جمعی
سرلوحه
سازمان حقوق
بشر قرار
گرفته و فرصت خوبی
است که در
اجلاس
سالانه
کمیسیون
حقوق بشر
وضعیت
اسفبار حقوق
بشر از زبان
تمام قربانیان
حقوق بشر نقل
قول شود در
ایران به شکل
زنده و
مستقیم و به
متولیان این مسئله
گوشزد بشود.
الان اتفاقی
که دارد می
افتد در
ایران یک
دولت در اصل --
چهره واقعی
جمهوری
اسلامی،
متولی امور
اجرائی کشور
شده است و در
کنار سایر
نهادهای سرکوبگر
قرار گرفته
است و در پشت
هیاهوی مسائل
هسته ای
مشغول سرکوب
نهادهای
مدنی حالا از NGO ها
گرفته تا
تشکلات
سیاسی و صنفی
شده اند. علیرغم
اینکه
جمهوری
اسلامی عموم
کنوانسیون
های بین المللی
را در اصل
امضا کرده
ولی می بینیم
که آنها را
زیر پا می
گذارد و در
همین یک ماه
اخیر
برخوردهای
خشن و
وحشتناکی با
تشکل های
صنفی و در بعضی
مواقع مذهبی
صورت گرفته
است که می
توان به
سرکوب خشن
اعتراضات
صنفی
سندیکای کارگران
شرکت واحد
اشاره کرد یا
به سرکوب وحشتناک
دراویش قم
بوده که با
سانسور خبری حتی
اجازه داده
نشد که اخبار
آن به شکل
کامل منعکس
بشود و وقتی
جمهوری
اسلامی
مجبور می شود
که پاسخگوی
اعمال گذشته
خود باشد و
این مستلزم
مشخص کردن
گروه های
حقیقت یاب در
زندان ها و
برخورد
مستقیم و
غیرمستقیم
حکومت با
مخالفین و فعالین
حقوق بشری و جنسی
و صنفی در
جامعه ایران
بوده است. نادر
وکیلی
(رادیوفردا): قبلا
هم سازمان
ملل فرستادههای
ویژه داشت در رابطه
با مسائل
ایران. چقدر
این موثر
بوده در گذشته،
فعالیتهای
حقیقتیابشان،
و یا اینکه
آیا موفق
بودند؟ اکبر عطری:
واقعا نقض
حقوق بشر در
ایران آنچه
که اعلام میشود
یک بخش بسیار
ناچیز است از
اتفاقات
وحشتناکی
است که در
جامعه ایران
میافتد و
شاید میشود گفت
بخشی که
بیشتر رنگ
وروی سیاسی
دارد آنهاست
که به عرصه
عمومی کشیده
میشود و در باره
آن بحث میشود.
مشخصا گروههائی
که مشخص شدند
در پی سالیان
گذشته، نظیر لیباگو
Ambeyi Ligabo شخصیتهائی
که گزارشهائی
تهیه کردند،
اینها داخل
کشور با
محدودیتهای
زیادی
برخورد
کردند و این
گروه دسترسی
ندارد به همه
اتفاقات و
این مسئله
آنچنان
گسترده است
که امکان
تهیه گزارش
در یک مدت
محدود ندارد
و نکته دیگر اینکه
ترس و واهمه
آدمهائی که
قربانیان
هستند که نمیتوانند
مسائل را
منتقل کنند و بعد
از انتشار
گزارش وضعیت
را وحشتناکتر
میدانند به
طور کلی به
این گزارشها
تا حدودی
توانسته بود
جمهوری
اسلامی را
تاحدودی یک
علامت سئوال
جلوش قرار
بدهد ولی هیچ موقع
یک بازخواست
جدی پشت سر
این مسئله
نبود و
بنابراین
لازم است که
فکر اساسیتری
بشود و مسئله
را حتی اگر
لازم شد به
شورای امنیت
گزارش بدهند.
انتشار هر
گونه گزارش از
سکوت بهتر
است ولی
مطلوب نیست.
شرایط مطلوب
آن است که
جمهوری
اسلامی
بازخواست بشود
و مشوقین این
کار، برای
آنها پروندهای
تشکیل بشود و
آنها در
آینده
خودشان را به
یک شکلی
پاسخگو
ببینند. |